Weblog Natuurfotografie

Vandaag was het windstil en helder vriesweer: heerlijk om te fotofraferen, dus ik heb weer eens een ouderwetse zondagochtendwandeling gemaakt.In een perceeltje Douglassparren vlak bij mijn huis vond ik een aantal dennenappels die begroeid waren met kleine paddenstoeltjes. Op de eerste groeiden er drie, bedekt met een laagje rijp lieten zien hoe mooi zoiets simpels is:

Op de tweede groeiden er twee, netjes naast elkaar:

En op de derde groeide er één, die ik fotografeerde tegen een achtergrond van felgroene bospest-bladeren:

Het was vandaag dus aftellen met de paddenstoelen

Victor

Zoals ik al eerder schreef, heb ik wat met de kleine delicatie minihoedjes van Mycena’s die je in de herfst “overal” kunt vinden. Ik heb ze al honderden keren op de foto gezet, maar ik blijf ze mooi vinden, en ik blijf op zoek naar nieuwe manieren om ze te fotograferen.Tijdens mijn zondagochtend-fotospeurtocht van vandaag zag ik ze mooi hun kopjes boven de afgevallen beukenbladeren uitsteken. Op de bosbodem schijnt een mooi warm en wat mysterieus licht:

 Een exemplaar met een sierlijk kronkelend steeltje fotografeerde ik tegen de achtergrond van een beukenblad:

Ik vond ook veel dode paddestoelen; de herfst loopt alweer op zijn einde. Deze dode Mycena rust zacht in een plasje regenwater dat in een beukenblad is blijven staan:

Ja: Mycena’s blijven leuk!Victor

Ik sta weer bol van de motivatie om foto’s te maken en te verwerken achter mijn PC. En hoewel ik me voorlopig vooral richt op abstractie, maak ik natuurlijk ook nog veel gewone registrerende foto’s van allerlei onderwerpen die ik toevallig tegen kom. Als ik die de moeite waard vind zal ik ze hier op dit blog laten zien.Om te beginnen met deze Schildwants, waarvan ik denk dat het een Boswants  is, Pentatoma rufipes, vanwege zijn rode poten. Ik zag hem gisteren zittend op de uitkijk op een blaadje Hulst in het schitterende Speulderbos:

Schildwantsen zijn heel goed gecamoufleerd, ook al zie je deze zo goed zitten. Dat geldt ook voor de jonkies zoals deze van een andere soort die ik afgelopen zomer op een grasspriet betrapte:

Victor

Ik ga mijn abstracte fotoprobeerselen voortaan laten zien op mijn nieuwe fotoblog:

the Daily Abstract

tot daar!

Victor

In het mooie park van Sandwijck weet ik een hoekje waar ieder jaar al heel vroeg de Sneeuwklokjes bloeien. Toch verwachtte ik niet dat ze nu al zouden bloeien, maar dat doen ze wel, en in combinatie met een vers laagje sneeuw levert dat plaatjes die ik in al die jaren die ik fotografeer nog bijna nooit heb kunnen maken.

Vanwege hun naam horen Sneeuwklokjes gewoon in de sneeuw, maar dat zie je bijna nooit, en dat is niet gek want het moet berekoud zijn zo met je kop in de wind en je voeten in de sneeuw.

De groeikracht van de ogenschijnlijk zo fragiele plantjes is enorm, en moedig steken de verse bloemtjes hier en daar hun k(n)opjes boven de sneeuw uit.

Gelukkig is het alweer een beetje lente, ook al is het in de sneeuw.

Victor

Jawel: die van 2009-2010 is een echte winter.

Veel wit, veel Brrrrrrrrrrrrrr:

Voor zonsopkomst: heel erg Brrrrrrrrrrrrr:

Tijdens zonsopkomst: nog steeds heel Brrrrrrrrrrr, maar warmgelopen.

En na zonsopkomst: behaaglijke Brrrrrrrrrrr:

Morgenochtend ga ik door de sneeuw richting Veluwe. Voorzichtig rijden.

Victor

De waanzinnige hoeveelheid sneeuw van de afgelopen week leek een buiten-kans voor de buiten-fotograaf, maar dat viel deze keer tegen. Het weer was dusdanig winters dat de fietspaden en autowegen onbegaanbaar waren verklaard. Behalve een paar korte foto-wandelingen in mijn directe omgeving heb ik het sneeuwlandschap daarom aan me voorbij laten gaan.

Vorige week waarschuwde het knmi voor een heuse Sneeuwjacht. Ik had zelfs nog nooit van dat woord gehoord, dus dat moest ik gaan zien. Dik ingepakt maake ik zo, met gevaar voor bevriezing van mezelf en mijn camera deze twee foto’s van de stuivende sneeuw in de Soester duinen:

Brrrrrrrrrrrrrrrrr….koud hoor!

Victor

Al bijna vanaf het begin dat ik fotografeer heb ik een voorliefde voor druppels. De helderheid van zo’n pareltje, met daarin als het meezit een omgekeerd beeld van de omgeving blijft me voortdurend boeien. De volmaakte druppelfoto, de foto waarna ik denk “wow dit is hem”, en waarna ik geen druppelfoto’s niet meer hoef te maken omdat ik “hem” al heb, heb ik nog niet gemaakt. Ik ben wel serieus op zoek naar deze foto, en als de druppelomstandigheden daar zijn probeer ik van alles uit om De Volmaakte te vinden. In dit blogje vind je een aantal voorbeelden van deze zoektocht.

Ik schreef al dat één van de dingen die me in een druppel zo fascineren het omgedraaide landschap is. Ik ben daarom op zoek gegaan naar druppels in een leuk landschap dat zich mooi in de druppel kan laten zien. Gecombineerd met een fel zomerzonnetje in tegenlicht levert dat deze foto op:

Een soortgelijke spriet, maar dan met minder fel lich is de volgende. Het bijzondere van deze is dat het landschap met de twee bomen rechtop in de druppel staat. Rara hoe kan dat?

Met twee druppels verdubbelt de pret. De dubbeldrup:

In een veld bloeiende Margrieten in de dauw is het helemaal leuk zoeken naar druppel-beeldjes. In dit Margrietenveldje heb ik een klein uur in het natte gras gelegen.

Zoals je ziet aan deze serie heb ik een hoop lol aan druppels, maar de perfecte heb ik nog niet gevonden. Ik denk dat de eerste in deze reeks daar het dichtst bij komt, ik weet niet waarom, maar dat het “hem” niet is weet ik wel zeker. Ik ga nog door met zoeken…..

Victor

Omdat het fotovirus weer volle hevigheid bij me is losgebarsten heb ik mezelf gisteren een dag vrij cadeau gedaan, en die dag doorgebracht in één van de oudste bossen ons land; het Speulderbos. Van tevoren heb ik mezelf goed voorbereid door op het internet naar mogelijk interessante plekken te zoeken, en deze op te slaan in mijn GPS. En dat is wel heel handig gebleken, want ondanks mijn voorbereiding is het bos in het echt nog veel uitgestrekter dan op de kaart. En het is ook een stil bos zodra je bij de parkeerplaats vandaan bent, want ik ben de hele dag slechts één man -op een mountainbike- tegen gekomen. De weg vragen is er dus niet bij, en in zo’n groene uitgestrektheid is het zelfs in Nederland mogelijk om te verdwalen:

Grotere kaart weergeven

Het Speulderbos staat bekent om de ‘dansende bomen’. Dit zijn eeuwenoude beuken die krom zijn gegroeid doordat de rechte bomen honderden jaren geleden zijn gekapt. Het bos staat er vol mee, ik heb nog nooit zoveel beuken bij elkaar gezien, en gelijk in het bos achter Drie kom ik de eerste dansende beuken al tegen.

Het bos wordt niet overdreven beheert; de bomen worden grotendeels aan hun lot over gelaten. Daardoor is er veel dood hout, dus veel mysterieuze sfeer en paddenstoelen.

In de nu al uitbundige herfstkleuren is het moeilijk om te stoppen met fotograferen, en ik maak daarom veel foto’s die bijna allemaal standaard-plaatjes genoemd kunnen worden. Maar dat is niet erg, want soms is standaard al mooi genoeg.

Toch probeer ik ook wat originele beelden te maken, en dat valt nog lang niet mee in zulke overvloed.

Ik neem me voor om deze dag het bos zelf te fotograferen, en niet zoals gewoonlijk op mijn knieën naar macro-dingetjes te zoeken. Maar dat lukt me niet; ik zie voor mijn voeten weer allerlei moois. In een oud bos als dit in dit jaargetijde is het niet verwonderlijk dat dat vooral paddestoelen zijn.

Als eerste waag ik me nog één keer aan Porseleinzwammen.  Deze heb ik al tientallen keren op de foto gezet, maar ik vind ze nog steeds wonderlijk mooi en fotogeniek, en lukt het me om ze op een nieuwe manier te fotograferen. Voor deze foto moet ik heel laag tegen de grond; ik moet zelfs een kuiltje in de bosbodem graven om de van mijn camera uitstekende hoekzoeker in kwijt te kunnen. Zo’n hoekzoeker is overigens onontbeerlijk om dit soort foto’s te maken.

Hier een poging om iets origineels te doen met een Vliegenzwam en een Mycena:

Maar ook zonder origineel bedoelde fratsen komen er mooie foto’s tevoorschijn. Want paddenstoelen zijn van zichzelf natuurlijk al heel mooi, en in het gouden licht van een herfstig beukenbos wordt een eenvoudige Rodekoolzwam iets bijzonders:

Kortom: het is een heerlijke dag geweest in een indrukwekkend bos waar ik zeker nog vaker terug zal komen.

Victor

Het afgelopen jaar was bijna een sabattical, voor wat betreft de fotografie dan. Na bijna 10 jaar fanatiek fotograferen had ik behoefte aan een pauze, maar wel onbewust want gepland had ik de pauze niet. Helemaal compleet was de pauze ook niet, want ik heb wel degelijk meer dan de gemiddelde Nederlander gefotografeerd; er staat nog één en ander op mijn harde schijf te wachten op verwerking.

De laatste weken is het fotovirus weer echt bij me toegeslagen, en heb ik weer als vanouds een paar zondagochtenden met mijn “zondagse kleren” in het natte gras of, zoals vanochtend, tussen de vochtige herfstbladeren gelegen.

Ik zoek namelijk het nog steeds in niet-alledaagse foto’s vanuit soms vreemde standpunten, en dan moet je niet bang zijn om meer dan een beetje nat en vies te worden. Vanochtend heb ik de bosbodem van het fantastische herfstbos van de Amerongse berg van heel dichtbij gezien met als resultaat de volgende drie foto’s:

Beukenbos:

Beukenstralen:

Mycena tussen de dauw:

Het idee van deze laatste foto had ik al twee herfsten geleden, pas nu vond ik het tafereeltje voor mijn voeten. Natuurfotografie blijft een geduld-bezigheid.

tot gauw,

Victor