Weblog Natuurfotografie

In het mooie park van Sandwijck weet ik een hoekje waar ieder jaar al heel vroeg de Sneeuwklokjes bloeien. Toch verwachtte ik niet dat ze nu al zouden bloeien, maar dat doen ze wel, en in combinatie met een vers laagje sneeuw levert dat plaatjes die ik in al die jaren die ik fotografeer nog bijna nooit heb kunnen maken.

Vanwege hun naam horen Sneeuwklokjes gewoon in de sneeuw, maar dat zie je bijna nooit, en dat is niet gek want het moet berekoud zijn zo met je kop in de wind en je voeten in de sneeuw.

De groeikracht van de ogenschijnlijk zo fragiele plantjes is enorm, en moedig steken de verse bloemtjes hier en daar hun k(n)opjes boven de sneeuw uit.

Gelukkig is het alweer een beetje lente, ook al is het in de sneeuw.

Victor

Jawel: die van 2009-2010 is een echte winter.

Veel wit, veel Brrrrrrrrrrrrrr:

Voor zonsopkomst: heel erg Brrrrrrrrrrrrr:

Tijdens zonsopkomst: nog steeds heel Brrrrrrrrrrr, maar warmgelopen.

En na zonsopkomst: behaaglijke Brrrrrrrrrrr:

Morgenochtend ga ik door de sneeuw richting Veluwe. Voorzichtig rijden.

Victor

De waanzinnige hoeveelheid sneeuw van de afgelopen week leek een buiten-kans voor de buiten-fotograaf, maar dat viel deze keer tegen. Het weer was dusdanig winters dat de fietspaden en autowegen onbegaanbaar waren verklaard. Behalve een paar korte foto-wandelingen in mijn directe omgeving heb ik het sneeuwlandschap daarom aan me voorbij laten gaan.

Vorige week waarschuwde het knmi voor een heuse Sneeuwjacht. Ik had zelfs nog nooit van dat woord gehoord, dus dat moest ik gaan zien. Dik ingepakt maake ik zo, met gevaar voor bevriezing van mezelf en mijn camera deze twee foto’s van de stuivende sneeuw in de Soester duinen:

Brrrrrrrrrrrrrrrrr….koud hoor!

Victor

Al bijna vanaf het begin dat ik fotografeer heb ik een voorliefde voor druppels. De helderheid van zo’n pareltje, met daarin als het meezit een omgekeerd beeld van de omgeving blijft me voortdurend boeien. De volmaakte druppelfoto, de foto waarna ik denk “wow dit is hem”, en waarna ik geen druppelfoto’s niet meer hoef te maken omdat ik “hem” al heb, heb ik nog niet gemaakt. Ik ben wel serieus op zoek naar deze foto, en als de druppelomstandigheden daar zijn probeer ik van alles uit om De Volmaakte te vinden. In dit blogje vind je een aantal voorbeelden van deze zoektocht.

Ik schreef al dat één van de dingen die me in een druppel zo fascineren het omgedraaide landschap is. Ik ben daarom op zoek gegaan naar druppels in een leuk landschap dat zich mooi in de druppel kan laten zien. Gecombineerd met een fel zomerzonnetje in tegenlicht levert dat deze foto op:

Een soortgelijke spriet, maar dan met minder fel lich is de volgende. Het bijzondere van deze is dat het landschap met de twee bomen rechtop in de druppel staat. Rara hoe kan dat?

Met twee druppels verdubbelt de pret. De dubbeldrup:

In een veld bloeiende Margrieten in de dauw is het helemaal leuk zoeken naar druppel-beeldjes. In dit Margrietenveldje heb ik een klein uur in het natte gras gelegen.

Zoals je ziet aan deze serie heb ik een hoop lol aan druppels, maar de perfecte heb ik nog niet gevonden. Ik denk dat de eerste in deze reeks daar het dichtst bij komt, ik weet niet waarom, maar dat het “hem” niet is weet ik wel zeker. Ik ga nog door met zoeken…..

Victor

Omdat het fotovirus weer volle hevigheid bij me is losgebarsten heb ik mezelf gisteren een dag vrij cadeau gedaan, en die dag doorgebracht in één van de oudste bossen ons land; het Speulderbos. Van tevoren heb ik mezelf goed voorbereid door op het internet naar mogelijk interessante plekken te zoeken, en deze op te slaan in mijn GPS. En dat is wel heel handig gebleken, want ondanks mijn voorbereiding is het bos in het echt nog veel uitgestrekter dan op de kaart. En het is ook een stil bos zodra je bij de parkeerplaats vandaan bent, want ik ben de hele dag slechts één man -op een mountainbike- tegen gekomen. De weg vragen is er dus niet bij, en in zo’n groene uitgestrektheid is het zelfs in Nederland mogelijk om te verdwalen:

Grotere kaart weergeven

Het Speulderbos staat bekent om de ‘dansende bomen’. Dit zijn eeuwenoude beuken die krom zijn gegroeid doordat de rechte bomen honderden jaren geleden zijn gekapt. Het bos staat er vol mee, ik heb nog nooit zoveel beuken bij elkaar gezien, en gelijk in het bos achter Drie kom ik de eerste dansende beuken al tegen.

Het bos wordt niet overdreven beheert; de bomen worden grotendeels aan hun lot over gelaten. Daardoor is er veel dood hout, dus veel mysterieuze sfeer en paddenstoelen.

In de nu al uitbundige herfstkleuren is het moeilijk om te stoppen met fotograferen, en ik maak daarom veel foto’s die bijna allemaal standaard-plaatjes genoemd kunnen worden. Maar dat is niet erg, want soms is standaard al mooi genoeg.

Toch probeer ik ook wat originele beelden te maken, en dat valt nog lang niet mee in zulke overvloed.

Ik neem me voor om deze dag het bos zelf te fotograferen, en niet zoals gewoonlijk op mijn knieën naar macro-dingetjes te zoeken. Maar dat lukt me niet; ik zie voor mijn voeten weer allerlei moois. In een oud bos als dit in dit jaargetijde is het niet verwonderlijk dat dat vooral paddestoelen zijn.

Als eerste waag ik me nog één keer aan Porseleinzwammen.  Deze heb ik al tientallen keren op de foto gezet, maar ik vind ze nog steeds wonderlijk mooi en fotogeniek, en lukt het me om ze op een nieuwe manier te fotograferen. Voor deze foto moet ik heel laag tegen de grond; ik moet zelfs een kuiltje in de bosbodem graven om de van mijn camera uitstekende hoekzoeker in kwijt te kunnen. Zo’n hoekzoeker is overigens onontbeerlijk om dit soort foto’s te maken.

Hier een poging om iets origineels te doen met een Vliegenzwam en een Mycena:

Maar ook zonder origineel bedoelde fratsen komen er mooie foto’s tevoorschijn. Want paddenstoelen zijn van zichzelf natuurlijk al heel mooi, en in het gouden licht van een herfstig beukenbos wordt een eenvoudige Rodekoolzwam iets bijzonders:

Kortom: het is een heerlijke dag geweest in een indrukwekkend bos waar ik zeker nog vaker terug zal komen.

Victor

Het afgelopen jaar was bijna een sabattical, voor wat betreft de fotografie dan. Na bijna 10 jaar fanatiek fotograferen had ik behoefte aan een pauze, maar wel onbewust want gepland had ik de pauze niet. Helemaal compleet was de pauze ook niet, want ik heb wel degelijk meer dan de gemiddelde Nederlander gefotografeerd; er staat nog één en ander op mijn harde schijf te wachten op verwerking.

De laatste weken is het fotovirus weer echt bij me toegeslagen, en heb ik weer als vanouds een paar zondagochtenden met mijn “zondagse kleren” in het natte gras of, zoals vanochtend, tussen de vochtige herfstbladeren gelegen.

Ik zoek namelijk het nog steeds in niet-alledaagse foto’s vanuit soms vreemde standpunten, en dan moet je niet bang zijn om meer dan een beetje nat en vies te worden. Vanochtend heb ik de bosbodem van het fantastische herfstbos van de Amerongse berg van heel dichtbij gezien met als resultaat de volgende drie foto’s:

Beukenbos:

Beukenstralen:

Mycena tussen de dauw:

Het idee van deze laatste foto had ik al twee herfsten geleden, pas nu vond ik het tafereeltje voor mijn voeten. Natuurfotografie blijft een geduld-bezigheid.

tot gauw,

Victor

Ik ben opgegroeid aan de kust, maar woon nu in het midden van het land, waardoor ik waarschijnlijk voor de rest van mijn leven heimwee heb naar de zee, de branding en de geur van zilt water. Zo af en toe geef ik toe aan die gevoelens van nostalgie, en vandaag was daar een uitgelezen dag voor. Met het heerlijke lenteweer heb ik een familiebezoek kunnen combineren met een paar uur fotograferen in het gebied de Kwade hoek op Goeree.

Ik begin een aantal foto’s te maken van het heerlijk rustige en weidse landschap, maar daarvoor ben ik te laat want het licht is te hard voor mooie landschapsfoto’s. Daarom ga ik weer op zoek naar details op macroformaat, en vind die in de Zwaardscheden die in enorme hoeveelheden op het strand liggen. Deze bijzondere schelpen blijken in tegenlicht half doorschijnend te zijn, waardoor ze erg fotogeniek zijn. Vooral tussen de ribbels van het zand lukt het me om een paar leuke foto’s van ze te schieten.

Vroeger noemden we deze schelpen altijd Scheermessen,  en ze blijken ook Mesheften genoemd te worden, en officieel Zwaardscheden te heten. Over de wetenschappelijke naam Enis is gelukkig geen verwarring. Googelend naar de juiste nederlandse naam vind ik vooral websites over de culinaire kwaliteiten van deze dieren, want ze blijken eetbaar te zijn en lekker voor zowel mens als vis want ze blijken door sportvissers als aas gebruikt te worden. Op deze site verkopen ze zelfs flacons met Ensis-geurstof, 7 euro voor 50 gram, om aas mee in te smeren….hoe verzin je het!

Ook bij deze dieren blijkt er een klein drama aan de gang te zijn: onze inheemse soorten worden verdrongen door de Amerikaanse zwaardschede die in ballastwater van schepen de oceaan is overgestoken. Als ik de soortbeschrijving van deze exoot lees, lijkt het erop dat mijn zwaardscheden ook Amerikaans zijn…..

Zo af en toe terug naar de kust is zo gek nog niet

Victor

Na een veel te lange periode waarin ik veel te weinig aan fotograferen ben toegekomen, doe ik mijn best om de draad weer op te pakken. En dat valt nog lang niet mee: ik heb te weinig geoefend waardoor de routine weg is en mijn ‘fotografisch oog’ nodig getraind moet worden op het zien van potentiele beelden in de rommelige wirwar van vormen, kleuren en contrasten die natuur heet. Gelukkig is dat oefenen een heel prettige tijdbesteding op een nog frisse maar wel zonnige zondagochtend in een park waar de lente zachtjesaan op springen staat. Natuurlijk heb ik het als vanouds gezocht in veel details en wat abstractie

Zoals bij dit Groot Hoefblad. Deze bloeien nu uitbundig, maar vandaag valt me op dat de schutbladeren van de bloeiwijze veel feller gekleurd zijn dan de bloemen zelf.

Haast nog mooier dan ‘echte bloemen’ zijn de knoppen van een uitlopende kastanje. Daar bijt ik me al voorjaren op stuk, maar het is me nog nooit gelukt om de schoonheid daarvan goed genoeg op de foto te krijgen. Vandaag ontdek ik iets als een vlinder in de schutbladeren die wèl op de foto wil.

Maar typische voor de lente zijn natuurlijk bloemen, en dan vooral gele bloemen. Kijkend door de zoeker van mijn camera zie ik het geel van narcissen wervelen.

 Wat me ook opvalt is hoe snel de dingen gaan in de natuur. Sneeuwklokjes en ook krokussen zijn alweer uitgebloeid, terwijl het daar een paar weken geleden nog vol mee stond. Deze foto is van twee weken geleden.

Enfin: ik ben stilaan weer begonnen om op het knopje te drukken…hoera!

 :-) Victor

Hoewel de winter dit jaar bijna ouderwets lang aanblijft, is de echte lente al overduidelijk in aantocht: de wilgen katten en de klokken bloeien.

Victor

Vandaag heb ik foto’s gemaakt op het Leersumse veld. Dit is een mooi heidegebied waarin een aantal plassen liggen. Het is mijn bedoeling om vanaf de bevroren plassen te gaan fotograferen om het gebied eens van de andere kant te bekijken. Ik ben daarom vroeg opgestaan omdat de plassen veel door schaatsers worden gebruikt. Schaatsende landgenoten kan ook mooie foto’s opleveren, maar voor een “purist” als ik is het dan geen “natuur” meer.

Vanaf de bevroren vennetjes is het open landschap erg mooi; het wit van het ijs, het blauw van de vrieslucht en het goudgeel van het pitrus contrasteert sterk.

Op het Leersumse veld groeien ook een aantal heel opvallende bomen. Eén ervan is een markante den waaruit de top, waarschijnlijk door blikseminslag, helemaal is verdwenen. Wat overblijft is een gespleten stam en een paar levende takken. De boom heeft het moeilijk, want een sprieterig berkje is al tussen zijn wortels ontsproten. Deze boom heb ik al een paar keer zonder veel succes geprobeerd mooi op de foto te krijgen. Vanwege zijn standplaats was het resultaat steeds teleurstellend. In het voortreffelijke boek “Nederlandse landschappen” van voorbeeld-fotograaf Ruben Smit staat een foto met precies deze boom gefotografeerd vanaf het ijs van een bevroren ven. Kijk maar op pagina 139 als je dit boek hebt. Omdat het niet verkeerd is om goed te kijken naar het werk van een heel goede fotograaf om jezelf te verbeteren heb ik dat dit keer heel letterlijk gedaan door de boom vanaf hetzelfde standpunt te fotograferen als Ruben doet in zijn boek, met deze foto als resultaat:

Goedkope na-aperij dus, en ik ben niet eens tevreden want ik wil de bijzondere boom, het is de tweede van links, graag groter en duidelijker in beeld brengen. Dat lukt me echter niet met een leuke compositie.

Veel vroeger dan ik verwacht stromen de plassen vol met honderden schaatsers. Als er ijs ligt staan Nederlanders vroeg op op zondag. Het is een bijzondere winter.

Victor